Welcome to My Nelpaadam

Evide nhan yee Nelpaadathu pichavechukondirikkunnu.. kaipidichu sahayikaan oraalum... "A Friend Indeed is A Friend In need"

Tuesday, July 21, 2009

ഒരു വിലാപ യാത്ര


"രേണു, ഇനി എത്ര നാള്‍ ഇങ്ങിനെ..." നാളെ ക്ലാസ്സ് തീരുകയാണ്... ഇനി എങ്ങിനെ നമ്മള്‍ മീറ്റ് ചെയ്യും...." "ജിത്തു... എന്താ ഇങ്ങിനെ പറയുന്നെ.. എവിടെ പോയാലും... എത്ര ദൂരത്തേക്ക് .. മാറിയാലും... നിക്ക്‌ നിന്നെയോ നിനക്ക് എന്നെയോ.. മറക്കാന്‍ പറ്റുമോ.. ഇല്ലല്ലോ..? നമ്മള്‍ കാണും.. ഒരു രണ്ടോ മൂനോ വര്‍ഷം... അതിനിടയില്‍ എന്നെ നീ കൊണ്ടു പോണം നിന്‍റെ വീട്ടിലേക്ക്... അത് വരെ ഞാന്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കും... കാമ്പസിന്ടെ വടക്കുള്ള മരച്ചുവട്ടില്‍ അവള്‍ അവന്‍റെ മടിയിലും തലവച്ചു സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നത് ആര്‍ക്കും പുതുമ ഉള്ളതായിരുനില്ല... ഇണകുരുവികള്‍... എല്ലാവര്‍ക്കും പരിജിതരായിരുനു ആ ക്യാമ്പസ്സില്‍ അവര്‍ പിരിയില്ല എന്നെ എല്ലാവര്‍ക്കും ഉറപ്പുള്ള കാര്യം.. അത് ഒരു വെറും ക്യാമ്പസ്‌ പ്രണയമായി ആരും കണ്ടിരുനില്ല.. ക്യാമ്പസ്‌ കഴിഞ്ഞു .. പിരിയുമ്പോള്‍ അവരുടെ കണ്ണുനീരിന് പ്രേമത്തിന്ടെ കരുത്തും പ്രണയത്തിന്റെ മാധുരവും... അകല്‍ച്ചയുടെ.. കയ്പ്പുമായിരുന്നു .ഒരേ സ്ഥലതുള്ളവാരായിരുനെങ്കിലും കാമ്പസ്സിന്ടെ ഫ്രീഡം നഷ്ടപെട്ട വേദന ആയിരുന്നു അവര്‍ക്ക്‌....PG പഠനത്തിന്നു വേണ്ടി രണ്ടു പേരും രണ്ടു കോളേജിലേക്ക് പോയപ്പോഴും മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ അവരുടെ സ്നേഹത്തിന്‍റെ തീവ്രത കൂട്ടികൊണ്ടിരുന്നു....ഒരിക്കല്‍ നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ആരോ പറഞ്ഞാണ് അവള്‍ ആ നടുക്കുന്ന വിവരം അറിഞ്ഞത്... ജിത്തുവിന് ബ്ലഡ്‌ കാന്‍സര്‍ ആണ് എന്ന്... അവള്‍ ഓടി ചെന്നപ്പോള്‍ കണ്ടത്‌ മറൊരു ജിത്തുവിനെ.... പൊട്ടി കരഞ്ഞു മാറത്തേക്ക് വീണു ...... എന്റെ ജിത്തുവിന് എന്താ പറ്റിയെ... പരിസരം മറന്ന് പോയി രണ്ടു പേരും.... "എന്നോടൊന്നും പറഞ്ഞില്ലാലോ ജിത്തു" അവള്‍ക്ക്‌ സങ്കടം സഹിക്കാന്‍ പറ്റുനുണ്ടായിരുനില്ല... "എന്താ ഞാന്‍ നിന്നോട് പറയണ്ടേ... ഞാന്‍ താമസിയാതെ മരിക്കുംന്നോ ... മരിക്കാന്‍ എനിക്ക് പേടിയില്ല.. രേണു.. പക്ഷെ... നിന്നെ പിരിയാന്‍ എനിക്ക് വയ്യ.... ഇല്ല.. ജിത്തു.. നിനക്കൊന്നും പറ്റില്ല.. ഞാന്‍ ഉണ്ട് കൂടെ... എന്‍റെ ജീവനും..ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി.... മരണം ഒരു തണുത്ത പുതപ്പായി ജിത്തുവിനെ പുതച്ചു... ബോഡി യുമായി ആംബുലന്‍സ് ചരല്‍ വിരിച്ച റോഡിലൂടെ വരുമ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക്‌ വഴിമാറി ഒരു ബൈക്കില്‍ സുമുഖനായ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍.. അവന്‍റെ അരയില്‍ കൈ ചുറ്റി നവവധുവിന്റെ നാണത്തോടെ രേണു... മരവിച്ച ആ ശരീരം അവര്‍ക്ക്‌ മംഗളം നേരുന്നുന്ടാവുമോ.. എന്തോ... അവര്‍ക്ക്‌ രണ്ടുകൂട്ടര്‍ക്കും കുളിരേകി ഒരു തണുത്ത കാറ്റുവീശി...

2 comments:

സന്തോഷ്‌ പല്ലശ്ശന said...

പാവം രേണു ഇനി ജീവിച്ചോട്ടെ...അവള്‍ക്കും വേണ്ടെ ഒരു ജീവിതം. ജിത്തുവിന്‍റെ ആത്മാവ്‌ ഇപ്പൊ സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടാവും...

Ajnabi said...

thanks Santhosh...
please keep reading my posts and comment on it...
thanks verymuch